این ساختمان نه برای “زندگی”، بلکه برای نمایش سلطهی اقتصادی طبقهای ساخته شده که وجودش بر انکار زیستِ اکثریت استوار است.
در جامعهای که اکثریت مردم میان اجارهخانه و نان شب در نوساناند، ساخت چنین بنایی، اعلام جنگ نمادین علیه طبقهی فرودست است؛ نوعی فریاد خاموش سرمایهداری که میگوید: «شهر از آنِ ماست، شما فقط در سایهی برجهای ما نفس بکشید.»
نهادهایی که مجوز چنین ساختوسازهایی را صادر میکنند، دیگر صرفاً نهادهای اداری نیستند؛ بلکه به دستگاه بازتولید نظم طبقاتی بدل شدهاند — دستگاهی که با ابزار قانون، مجوز، و طرح تفصیلی، شهر را به قلمرو خصوصی ثروتمندان تبدیل میکند.
در جامعهای که اکثریت مردم میان اجارهخانه و نان شب در نوساناند، ساخت چنین بنایی، اعلام جنگ نمادین علیه طبقهی فرودست است؛ نوعی فریاد خاموش سرمایهداری که میگوید: «شهر از آنِ ماست، شما فقط در سایهی برجهای ما نفس بکشید.»
نهادهایی که مجوز چنین ساختوسازهایی را صادر میکنند، دیگر صرفاً نهادهای اداری نیستند؛ بلکه به دستگاه بازتولید نظم طبقاتی بدل شدهاند — دستگاهی که با ابزار قانون، مجوز، و طرح تفصیلی، شهر را به قلمرو خصوصی ثروتمندان تبدیل میکند.
