به گزارش دنیای سرمایه، جنگها با هزینهها و تبعات اقتصادی قابل توجهی همراه است که فراتر از هزینههای مستقیم درگیری است و میتواند به از بین رفتن فرصتهای توسعه در یک جغرافیای مشخص منجر شود. این هزینهها گاه به دلیل از بین رفتن سرمایهگذاریها و فرصتهای شغلی از یک نسل فراتر میرود و محدود به خسارتهای فیزیکی نیست.
محمد تقی فیاضی، کارشناس اقتصاد کلان، میگوید پتروشیمی و فولاد دو بخشی هستند که ارز زیادی را برای اقتصاد تأمین میکنند. ارقام سالهای اخیر نشان میدهد درآمد ارزی ایران از صادرات محصولات پتروشیمی و فولادی سالانه ۳۰ تا ۳۵ میلیارد دلار بوده است، رقمی قابل توجه برای اقتصاد کشور. همچنین این دو صنعت تامینکننده بخش بزرگی از کالاهای واسطهای یا اولیه تولید صنایع دیگر هستند، در نتیجه تعطیلی یا توقف تولید در این بخش، به علاوه رشد بیکاری و کاهش مشاغل پایدار، به تورم و کاهش رشد اقتصادی نیز منجر میشود.
وی درباره مجموعه هزینههای اقتصادی جنگ توضیح میدهد: اثرات آن به کل زنجیره اقتصاد میتواند سرایت یابد و به سرعت صنایعی مانند خودروسازی یا ساختمان را دچار مشکل کند. حملات هوایی نیز موجب شده تا نیاز به بازسازی واحدهای خسارتدیده افزایش یابد. از سوی دیگر در روزهای اخیر مشاهده کردهایم که نرخ محصولات پلاستیکی گاه دو تا سه برابر افزایش یافته که نشان میدهد توقف خط تولید پتروشیمی با چه سرعتی به مصرفکننده فشار هزینه را وارد میکند. این موضوع نشان میدهد که ضربه به بخشهای مختلف اقتصاد رسیده و آثار غیرمستقیم این جنگ ۴۰ روزه حتی میتواند بیشتر هم شود، زیرا صنایعی در کشور ما آسیب دیدهاند که زیرساخت دیگر بخشها به حساب میآیند. به طور خاص نرخ بیکاری نیز افزایش خواهد یافت و رشد اقتصادی ممکن است به کمتر از منفی ۵ درصد هم برسد.
