به گزارش دنیای سرمایه، اقتصاد ایران همچنان در سایه حضور در لیست سیاه FATF قرار دارد و با کژکارکردیهای اقتصاد داخلی بیش از پیش روبهرو میشود. چند ماه پیش، مؤسسه فریزر در آخرین گزارش خود از «شاخص آزادی اقتصادی»، ایران را با رتبه 161 از 165 کشور جهان در قعر جدول قرار داد و در کنار کشورهای چاد، لیبی، سوریه و میانمار جای داد. شاخص مزبور کشورها را براساس مؤلفههای اندازه دولت، پول قوی، قوانین و حقوق مالکیت و قوانین و مقررات سنجیده و رتبهبندی میکند. اشاره به آن خبر (لیست سیاه FATF) و آن رتبهبندی، شاید در روزهای دردآور و پرالتهاب که سایه جنگ و فشارهای خارجی بر کشورمان سنگینی میکند، بیمعنا به نظر برسد، اما واقعیت این است که ریشه بسیاری از بحرانهای امروز را باید در همین سقوط رتبهها و حضور در لیستهای سیاه یافت. در حوزه خارجی این جایگاه تأسفآور و همنشینشدن با لیبی، سوریه و… در رتبهبندی شاخص آزادی اقتصادی و همسایهشدن با کره شمالی و میانمار در بیانیه FATF، نشان از تاریکی و قطع یا حداقل بودن ارتباط ایران با جهان دارد. نتیجه آن است که وقتی در زنجیره تولید و ارزش جهانی و در مناسبات مالی بینالمللی حضور کمتری دارید و اقتصادی فرومانده و در خودباوری بنشینید، از معادلات جهانی راحتتر حذفشدن و مورد تعدی و تجاوز قرارگرفتن خواهید بود. سویه مهم دیگر ماجرا، تشدید بحران سیاسی در داخل و افزایش ناکارآمدی ناشی از به حاشیه راندهشدن در اقتصاد جهانی است. وقتی کیک اقتصاد کوچک و کمکیفیت میشود، بیشک فقر و بیکاری و فساد و بیعدالتی و… افزایش یافته و قدرت دولت کاهش مییابد و قدرت نیروهای غیررسمی و شبکههای مافیایی عمیقتر و گستردهتر میشود.
