به گزارش دنیای سرمایه، مصطفی هاشمیطبا در یادداشتی پیرامون محاصره دریایی و راههای عبور از آن نوشت. ایران با دارایی چند هزار کیلومتر مرز زمینی میتواند از طریق این مرزها به مراودات اقتصادی مشخصی دست یابد. هرچند موضوع حملونقل زمینی و محدودیتهای آن چالشی است که نمیتوان از آن چشم پوشید، اما آیا کشوری با چنین وسعتی باید صرفاً به تجارت خارجی بسنده کند؟ در عین حال، هرچند تجارت خارجی در شرایط عادی از اهمیت بالایی برخوردار است، بازنگری در سازوکارهای داخلی برای تصویب و اجرای اقتصاد ضروری است. شعارهای کلامی به اندازه واقعیتها کافی نیستند و امروز علاوه بر تدابیر مربوط به تجارت خارجی، باید به ظرفیتهای داخلی مانند بهرهبرداری بهینه از منابع، بهبود کشاورزی بر مبنای نیازهای واقعی و اصلاح تولید برای پاسخ به تقاضا و همچنین ایجاد مکانیسمهایی برای صرفهجویی و حفظ منابع توجه کرد. سوالاتی که باید به دقت پاسخ داده شوند عبارتند از: چرا کشاورزی باید به تولید محصولاتی غیرضروری روی آورد؟ چرا مصرف بنزین به شکل بیرویه استمرار مییابد؟ چرا بخش مهمی از محصولات کشاورزی به ضایعات میرود؟ چرا مصرف بیرویه روغن خوراکی تشویق میشود و پیامدهای آن برای سلامت و وزن شهروندان چیست؟ آیا در زمان جنگ همچنان باید به واردات خودروهای لوکس اکتفا کنیم؟ علاوه بر تلاشها برای دورزدن تحریم و شکستن محاصره دریایی، ضروری است به یک چارچوب داخلی منسجم و دائمی برای مدیریت اقتصاد در هر وضعیت توجه شود تا مرزهای زمینی نیز از فشارهای خارجی در امان بمانند. مرزهای زمینی ممکن است تحت نفوذ برخی همسایگان باشد، اما با اتخاذ تدابیر اقتصادی کارآمد میتوان این موقعیت را بهبود بخشید. دشمنان خارجی ممکن است از بیثباتی کشورهای اسلامی سود ببرند، اما تدابیر غیرنظامی و ارتقای کارایی داخلی میتواند گزینهای برای تقویت دفاع ملی باشد. بنابراین، همزمان با افزایش توان دفاعی، وجود یک چارچوب داخلی کارا و پایدار باید همواره در دستور کار باشد تا کشور در هر وضعیت صلح یا جنگ حفظ شود.
